Kartograficzne metody badań należące do dziedziny kartografii rozwijały się od lat czterdziestych XX wieku. Wtedy to nastąpiło pasmo dynamicznych i obfitych badań które dotyczyły cech, pokrojów i odmian oraz metod przygotowywania dokumentów nazywanych mapami.
Studiowaniem tych nauk zajmowali się między innymi, w roku 1947, Konstantin A. Saliszczew oraz, w późniejszym czasie, inny kartograf – Aleksander M. Berlant. Opracowywana przez nich kartograficzna metoda badań (w skrócie KMB) miała na celu stworzenie możliwości wyznaczania pewnych cech, właściwości, zależności i innych czynników na podstawie analizy istniejących map. Wymyślili oni techniki pozwalające obserwować różne zjawiska i procesy zachodzące w geosystemie w oparciu właśnie o mapy. Jak pisze w swoim dziele jeden z nich, bez pomocy dokumentów takich jak mapy, zbadanie niektórych zjawisk, których parametry są niemożliwe do zaprezentowania takimi jakie są w rzeczywistości, nie byłoby nierealne. Wynika to z tego, że pewne aspekty rzeczywistości można przedstawić jedynie w formie odpowiedniego modelu. Takim modelem może być mapa i tak jest w przypadku ich odkryć.
Dzięki połączeniu wiedzy z wielu dziedzin (matematyki i innych nauk ścisłych) osiągalne stało się wykonanie wielu śledztw i obserwacji. Z dobrodziejstw metod stworzonych przez Saliszczewa i Berlanta korzysta się do dzisiaj.